عزیز دُردانه خدا . «عزیز» بود و با «عزیز» زیست، و اکنون «عزیز دُردانــه» اوست؛ زیرا خدا هرکه را بخواهد عزیز می‌کند: «وَتُعِزُّ مَن تَشَاءُ». او با ایمان، مجاهدت و ایستادگی در راه خدا، به عزتی رسید که نه در قدرت و مقام، که در بندگی و جهاد بود؛ و چه خوش است که اکنون، پس از آن همه غربت و دوری، در کوی امام هشتم و قبله هفتم، امام رضا(ع)، آرام گرفته است. چه خوش گفت به امام هشتم، آن عزیز دُردانه خدا: دیری است ز آشــــیانه جدا مانده‌ای، اَمین غربت بس‌است رو سوی‌آن کوی و بام کن دانم که مُســــتمند و تُهی‌دست و بی‌کسی از بارگــــاه فیض رضــــا(ع) توشــــه وام کن و آنجـــــا که آمد و شد خیل مــــلائک است کُنــــجی گزین و تا به قیامـــــت مُقام کن.»