در این اثر، تصویری از یک زن با پوششی سبز و نورانی در فضایی تاریک و فرسوده به نمایش گذاشته شده است. این زن، نمادی از حضرت فاطمه (س)، بانوی نور و سکوت، است. نور سبز، همچون هاله‌ای از معنویت، از وجود او ساطع می‌شود و در تاریکی این فضای ماتم‌زده، امید و روشنایی را به ارمغان می‌آورد. پوشش سبز، نمادی از حجاب و حیا، دو ویژگی برجسته حضرت فاطمه (س) است. این پوشش، همچون پرده‌ای از نور، از او در برابر گزند زمانه محافظت می‌کند و او را به اسوه حجب و حیا برای تمام زنان عالم تبدیل می‌کند. این اثر، با نمایش فضای تاریک و فرسوده، به رنج‌ها و مصائبی که حضرت فاطمه (س) در دوران پس از رحلت پیامبر (ص) متحمل شدند، اشاره دارد. این فضا، یادآور خانه ایشان است که پس از هجوم ناجوانمردانه، به مکانی برای عزاداری و سوگواری تبدیل شد.