نام این اثر را «اسوهٔ صبر» گذاشتم، چون برای من حضرت زینب(س) پیش از آن‌که یک چهره باشد، یک مفهوم زنده است. مفهومی که با دیدن شناخته نمی‌شود، با ایستادن فهمیده می‌شود. در این تصویر، صورت عمداً حذف شده و تنها نور باقی مانده است؛ نوری بی‌چهره، اما پرحضور. این انتخاب برای من نشانه‌ی صبری است که دیده نمی‌شود، فریاد نمی‌زند، اما همه‌چیز را در خود نگه می‌دارد. صبری که نه از ضعف، که از آگاهی و ایمان می‌آید. چادر در این اثر مرز میان آشوب بیرون و آرامش درون است. پناهی که درد را پنهان نمی‌کند، بلکه آن را حمل می‌کند. سکوت فضا، سکوت تسلیم نیست؛ سکوت کسی است که پس از بزرگ‌ترین مصیبت‌ها هنوز ایستاده است. «اسوهٔ صبر» روایت اشک نیست؛ روایت وقار پس از ویرانی است